Het was zo’n echt Utrechts genietmoment. Zaterdagmiddag, stralend weer en we zaten op een bankje aan de Oudegracht broodjes Mario te eten, op de brug waar de hele middag een Italiaan met manden vol broodjes overheen loopt. Een tafereel dat de meeste mensen in Utrecht wel kennen. Het weer was loom en iedereen was relaxed. Onder ons door voeren plezierbootjes en jongens met kano’s.
Een vrouw installeerde zich naast mijn dochter. Na enige tijd volgde haar man. In zijn handen twee broodjes, van Mario natuurlijk. Het broodje bleek echter niet aan haar verwachtingen te voldoen. “Godverdomme man! Wat zit daar voor vette troep op! Spek! Kun je dan nooit iets goed doen, zak!” En zo raasde ze nog even door. Wat mij pas echt trof, was de gelaten reactie van de man; niet verbaasd, niet verontwaardigd. Uit alles sprak dat dit voor hun een gebruikelijke manier van praten was geworden. Zo gaat dat dag in, dag uit. Zij bitter en venijnig, hij gelaten. Zwijgend aten ze, hij staand, zij zittend. Zo langs het water, met al die vrolijk shoppende, lachende en ijsjeslikkende mensen om hen heen. En ik dacht: er is ooit een tijd geweest dat ze dat broodje met een glimlach zou hebben opgegeten. Ook al lust ze geen spek.
Ooit zijn ze verliefd geweest.
Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.
BeantwoordenVerwijderenvoor de goede orde: het vorige verwijderde bericht was een test. Ik verwijder niet zomaar reacties.
BeantwoordenVerwijderen