Kastanjetijd

Vanmorgen zei een jongetje tegen mij: “wij hebben thuis driehonderdveertien kastanjes”. “Zo, dat is veel”, zei ik “wat ga je er mee doen?”. Typisch een stomme vraag van een volwassene, realiseerde ik me meteen. “Gewoon bewaren, mijn oma heeft een kastanjeboom in de tuin dus misschien heb ik er binnenkort driehonderdvijftig.” “Toen ik klein was”, hoorde ik mezelf zeggen, “maakten we weleens van die beestjes met kastanjes en lucifers.” Hij keek me een beetje glazig aan, en zag er duidelijk weinig in, gaatjes boren in kastanjes. En hij heeft gelijk. In de weg die ik af heb gelegd van kind naar volwassene heeft ergens het idee postgevat dat kastanjes een functie zouden moeten hebben. Maar gepruts en geknutsel met stokjes gaat volledig voorbij aan de essentie van het kastanjes verzamelen. Kastanjes zijn glimmende dingen. Die moet je gewoon hebben, bezitten. Meer, meer, meer! Ik vraag nooit meer aan kinderen wat ze moeten met al die kastanjes. De tijd dat de rijkdom voor het oprapen ligt, duurt maar kort.