Raar einde

Dit jaar had ik het voorrecht in de kernjury van de NS-publieksprijs te zitten. Tijdens Manuscripta in Amsterdam kreeg ik met 299 anderen het stapeltje van zes genomineerde boeken uitgereikt. De uitslag was niet zo verrassend, “Het diner” van Herman Koch sprong er echt uit en kreeg maar liefst 34% van de stemmen van de kernjury, waar onder die van mij.

Wat wel aardig is aan meedoen met de kernjury is dat je eens iets leest dat je anders nooit zou lezen. Zo heb ik nu kennis gemaakt met het genre ‘literaire thriller’. Alleen die term wekt al argwaan. Als op de voorkant van een boek staat dat het literatuur is, kan het dat immers nooit zijn. Maar goed, nu begrijp ik dat een literaire thriller gewoon een thriller is met boeven enzo, maar dan één waarin de hoofdpersoon worstelt met existentiële vragen. ‘De verbouwing’ van Saskia Noort is zo’n boek.

Dit boek eindigde op de laatste plaats met 5% van de stemmen. Ik was ook blij dat ik er geen geld aan heb uitgegeven, want dan had ik het teruggebracht naar de winkel. Mocht je er evengoed aan willen beginnen, stop dan nu met lezen van dit stuk!

De verbouwing heeft echt het meest ongeloofwaardige slot ever. Stel je even voor: een arts, tevens eigenaar van een privékliniek heeft financiële problemen. Een dubieus ex-vriendje investeert een miljoen in haar bedrijf, maar wanneer ze toehapt, raakt ze verstrikt in het web van gewetenloze criminelen die haar afpersen. Om een lang verhaal kort te maken, ze beraamt een plannetje dat er uiteindelijk toe leidt dat de twee opperboeven neer worden geschoten. Één van de twee zelfs in de kliniek. Wat doe je dan, als je een bloedend lijk in de gang hebt liggen? Ze moeten snel handelen, want 112 is al gebeld! Nu komt de briljante vondst: ze pakken het lijk op en gooien het in de struiken op het parkeerterrein, terwijl een behulpzame assistente binnen het plaats delict even een sopje geeft. Het wapen wordt de duinen in geslingerd en voila, daar is oom agent net nadat alle sporen uitgewist zijn! Opmerkelijk was wel dat het lijk bij haar voor de deur wordt gevonden en bekend is dat hij een miljoen aan aandelen in de onderneming van mevrouw heeft. Kennelijk was hele forensische team net op een lange sabbatical en waren de betrokken rechercheurs niet al te snugger, want ze komen er mee weg. Misschien denk ik er ook teveel over na, maar voor mij was dit boek een quasiliteraire giller.